Mijn kleindochter kwam op bezoek

Woensdag is voor mij geen gewone dag. Op woensdag lijkt de klok ’s morgens altijd wat trager te lopen, omdat ik weet dat S. misschien op bezoek komt. S. is het (pleeg)kindje van mijn zoon en schoondochter. Ze is zeven jaar oud en heeft met haar vrolijke stem, haar guitige lach en haar nieuwsgierige ogen al lang een bijzonder plaatsje in mijn hart veroverd.

Wanneer ik weet dat ze komt, begin ik ’s morgens al met de voorbereidingen. Ik ruim wat op, leg een puzzel klaar en kijk na of haar favoriete dekentje nog op de zetel ligt. In de keuken bedenk ik wat ik voor haar zal klaarmaken. Het moet natuurlijk iets zijn wat een meisje van zeven lekker vindt.

Soms maak ik spaghetti met kleine gehaktballetjes en veel tomatensaus. Een andere keer kies ik voor kip met appelmoes en krokante ovenfrietjes. Groenten horen er ook bij, al verdwijnen die bij S. soms iets minder snel van haar bord. Als nagerecht zijn pannenkoeken met een beetje poedersuiker altijd een succes. Dan kijkt ze me met haar grote ogen aan en vraagt ze:

“Omi, mag ik er nog eentje?”

En natuurlijk weet ze het antwoord meestal al.

Nog voor de deurbel gaat, kijk ik verschillende keren door het raam. Wanneer ik haar eindelijk zie aankomen, verschijnt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht. Zodra de deur opengaat, hoor ik haar roepen:

“Omi!”

Dat ene woordje maakt mijn hele dag goed.

Soms vliegt ze meteen in mijn armen. Op andere dagen stapt ze wat stiller binnen, met haar boekentas in de hand en haar hoofd nog vol gedachten van school. Dan geef ik haar gewoon wat tijd. Bij Omi hoeft niets onmiddellijk. Ze mag eerst haar jas uitdoen, haar schoenen aan de kant zetten en rustig vertellen hoe haar dag is geweest.

Aan tafel komen de verhalen meestal vanzelf. Ze vertelt over haar klas, haar vriendinnetjes, de juf en wat er op de speelplaats is gebeurd. Soms gaat het over iets grappigs, soms over iets wat haar verdrietig of onzeker heeft gemaakt. Ik luister naar haar en stel af en toe een vraag. Kinderen voelen heel goed aan wanneer iemand echt naar hen luistert.

Na het eten ruimen we samen de tafel af. S. draagt dan heel ernstig haar bord naar de keuken, alsof ze een bijzonder belangrijke taak uitvoert. Daarna is het tijd om te spelen.

Puzzelen doen we allebei graag. Ik heb een doos met puzzels waaruit ze zelf mag kiezen. Meestal kiest ze niet de gemakkelijkste. We leggen alle stukjes op tafel en beginnen met de rand. S. zoekt heel geconcentreerd naar de juiste vormen en kleuren. Wanneer een stukje eindelijk past, roept ze enthousiast:

“Zie je wel, Omi! Ik wist dat het daar hoorde!”

Soms probeer ik stiekem een stukje op de verkeerde plaats te leggen. Dan kijkt ze me streng aan en zegt ze dat ik beter moet opletten. Even later moeten we allebei lachen. Het mooiste aan zo’n puzzel is niet alleen de afbeelding die langzaam tevoorschijn komt. Het zijn vooral de gesprekjes tussendoor, de kleine grapjes en de rustige momenten waarop we gewoon samen bezig zijn.

Na het puzzelen kruipen we vaak naast elkaar op de zetel. S. nestelt zich dan dicht tegen mij aan en trekt het zachte dekentje over onze benen. Ze is bijzonder trots op haar eigen Netflix-profiel. Zodra het scherm verschijnt, zoekt ze haar naam en mag ze helemaal zelf kiezen naar welke tekenfilm we kijken.

Dat is belangrijk voor haar. Het is haar eigen hoekje, met haar eigen tekenfilms en haar eigen favorieten. Ze bladert ernstig door het aanbod, alsof ze een heel moeilijke beslissing moet nemen. Soms stelt ze drie verschillende films voor, verandert daarna nog twee keer van gedachten en kiest uiteindelijk toch voor een aflevering die ze al meerdere keren heeft gezien.

Tijdens de tekenfilm friemelt ze graag in mijn haar. Soms maakt ze kleine vlechtjes of probeert ze mijn haar met haar vingers in model te brengen. Daarna is het mijn beurt en speel ik voorzichtig met haar haren. Ik maak een staartje, een vlechtje of gewoon een paar gekke krullen. Af en toe kijken we elkaar aan en beginnen we zonder reden te lachen.

Op zulke momenten voel ik hoeveel warmte er in iets heel eenvoudigs kan zitten. Geen grote uitstap, geen duur speelgoed en geen bijzonder programma. Alleen samen op de zetel, een tekenfilm op de achtergrond en twee paar handen die in elkaars haren friemelen.

En dan is er natuurlijk nog het snoepkastje.

S. weet heel goed waar het staat. Ze hoeft er zelfs niet meer naar te zoeken. Soms kijkt ze vanuit haar ooghoek naar het kastje en daarna naar mij. Ze zegt niets, maar haar guitige blik spreekt boekdelen.

“Wil jij misschien iets vragen?” zeg ik dan.

“Nee hoor,” antwoordt ze, terwijl ze nog eens naar het kastje kijkt.

Uiteindelijk komt de vraag toch:

“Omi, heb jij misschien iets lekkers?”

Bij Omi mag er af en toe iets wat thuis niet zomaar kan. Een klein snoepje, een stukje chocolade of een koekje bij haar drankje. Geen hele zak natuurlijk, maar net genoeg om er samen een grappig geheim moment van te maken.

Ze fluistert dan soms:

“Dat mag ik bij mijn pleegouders niet altijd.”

Daarop zeg ik dat haar pleegouders natuurlijk gelijk hebben en goed voor haar zorgen. Maar ik voeg er met een knipoog aan toe dat Omi nu eenmaal een heel klein beetje meer mag verwennen. Dan legt ze een vinger voor haar mond en zegt ze:

“Ssst… ons geheimpje.”

Ik weet natuurlijk dat zulke kleine geheimen meestal niet lang geheim blijven. S. kan haar enthousiasme moeilijk verbergen. Waarschijnlijk vertelt ze later zelf dat ze bij Omi een snoepje heeft gekregen. Alleen al de gedachte daaraan maakt me aan het lachen.

Toch gaat onze woensdagmiddag over veel meer dan lekker eten, puzzels, tekenfilms en een stiekem snoepje. Het gaat over vertrouwen. Over een kind dat weet dat er een deur is die altijd met liefde voor haar opengaat. Een plek waar ze niets hoeft te bewijzen en gewoon zichzelf mag zijn.

S. is via een bijzondere weg in ons gezin gekomen. Niet alle familiebanden beginnen op dezelfde manier. Sommige ontstaan door geboorte, andere groeien langzaam door tijd, aandacht en liefde. Voor mij voelt de band met S. oprecht en waardevol. Ze noemt mij Omi, en iedere keer dat ze dat zegt, voel ik hoe bijzonder dat is.

Ik hoop dat ze later niet alleen zal onthouden welke tekenfilms we bekeken of welke gerechten ik voor haar klaarmaakte. Ik hoop vooral dat ze zich zal herinneren hoe welkom ze hier was. Dat ze weet dat ik naar haar luisterde, met haar lachte en haar troostte wanneer dat nodig was.

Aan het einde van de middag komt onvermijdelijk het moment waarop ze weer naar huis gaat. Haar jas gaat aan, haar schoenen worden gezocht en de puzzel wordt terug in de doos gelegd. Soms vraagt ze nog snel of we volgende keer verder kunnen kijken naar haar favoriete tekenfilm.

Wanneer ze aan de deur staat, krijg ik meestal nog een stevige knuffel.

“Tot de volgende keer, Omi!”

Dan zwaai ik haar na tot ze uit het zicht verdwenen is. Het huis wordt plots weer stil. Op tafel ligt misschien nog een vergeten puzzelstukje en op de zetel ligt het dekentje helemaal verkreukeld. In de keuken staat haar beker nog naast de gootsteen.

Die kleine sporen ruim ik met een glimlach op.

Want ik weet dat het geen rommel is. Het zijn herinneringen aan een woensdagmiddag vol warmte, kinderlijk plezier en liefde. En terwijl ik haar beker afwas, denk ik alweer aan de volgende keer.

Wat zal ik dan klaarmaken? Spaghetti, pannenkoeken of misschien haar favoriete kip met appelmoes?

Wat het ook wordt, één ding weet ik zeker: mijn deur en mijn hart staan altijd voor haar open.

Mijn woensdagen met S. zijn misschien eenvoudig, maar voor mij behoren ze tot de kostbaarste momenten van de week.